บทที่ 2 เบาะหลังรถและรอยเลือด

แอร์คอนดิชันเนอร์ในรถลีมูซีนหุ้มเกราะเย็นเยียบ แต่มันกลับทำให้อากาศภายในห้องโดยสารอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ศลิณานั่งตัวเกร็งชิดติดประตูรถฝั่งซ้าย สองมือกอดกระชับเสื้อสูทตัวใหญ่ที่คลุมทับเดรสฉีกขาดของตัวเองเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพง ลอยวนอยู่ปลายจมูก ย้ำเตือนให้รู้ว่าเหตุการณ์บ้าคลั่งในกาสิโนเถื่อนเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน

ข้างกายเธอ คือผู้ชายที่เพิ่งยิงคนด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"นายครับ พวกของเสี่ยทรงพลส่งคนมาปิดทางออกด้านหลังบ่อน"

เสียงของ ‘ธีร์’  บอดี้การ์ดหน้านิ่งที่ทำหน้าที่สารถี รายงานสถานการณ์ผ่านกระจกมองหลัง น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งไม่ต่างจากผู้เป็นนาย

‘จักร’ ปรายตามองลูกน้อง นัยน์ตาคมกริบมืดมิดและไร้ความรู้สึก

"สั่งคนของเราเหยียบมันเข้าไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการราบเรียบ ราวกับกำลังสั่งกาแฟยามเช้า

"รับทราบครับ"

"อ้อ แล้วอย่าลืมฝากของขวัญคืนให้ไอ้ทรงพลด้วย" มุมปากหยักลึกเหยียดยิ้มร้ายกาจ 

"ถล่มบ่อนมันทิ้งซะ ยึดของทุกอย่างมาให้หมด อย่าให้มันเหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน"

"ครับนาย" ธีร์ค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะต่อสายตรงหาทีมเก็บกวาดโดยไม่ปริปากถาม

ศลิณาสะดุ้งเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศในรถกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่บีบคั้นหัวใจจนแทบระเบิด

หญิงสาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม เขาคือราชามาเฟีย ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในโลกใต้ดิน ชายที่แค่เอ่ยปากก็ชี้เป็นชี้ตายคนได้

คนอย่างเขา ทุ่มเงินหนึ่งร้อยล้านเพื่อซื้อตัวเธอมาทำไม?

คำตอบเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของอดีตทายาทกาสิโนที่กำลังตกอับ คือการถูกนำไป ‘ขัดดอก’ เพื่อระบายความใคร่ เหมือนที่พวกเสี่ยตัณหากลับในงานประมูลต้องการ

"มองพอหรือยัง"

น้ำเสียงดุดันดังขึ้นทำลายความเงียบ ศลิณาสะดุ้ง รีบเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างรถที่ติดฟิล์มดำสนิท

จักรขยับตัวเข้าหา ร่างสูงใหญ่คุกคามพื้นที่ของเธอจนแผ่นหลังบางเบียดชิดกับบานประตู ไอร้อนจากตัวเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา

"คุณประมูลฉันมาทำไม" 

เธอตัดสินใจทำลายความกลัวด้วยการเผชิญหน้า หันขวับกลับไปจ้องตาเขา 

"ถ้าหวังจะได้เงินร้อยล้านคืน ฉันบอกไว้ก่อนเลยว่าฉันไม่มีปัญญาหามาคืนคุณหรอกนะ"

"ฉันรวยพอที่จะไม่สนใจเศษเงินพวกนั้น" เขาดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ทอดสายตามองเธอหัวจรดเท้า

"งั้นก็คงเป็นร่างกาย" 

ศลิณาแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตาบัดซบของตัวเอง 

"ร้อยล้าน แลกกับผู้หญิงตัวเปล่าๆ คนเดียว คุณนี่มันใช้เงินไม่เป็นเอาซะเลยนะ"

ดวงตาคมกริบของจักรวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อได้ยินเธอดูถูกตัวเอง

เขายื่นมือหนา มือข้างที่เพิ่งถือกระบอกปืนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เอื้อมเข้ามาใกล้ใบหน้าเธอ

ศลิณาหลับตาปี๋ ร่างกายเกร็งแน่น เตรียมใจรับแรงตบหรือการกระทำหยาบคาย

แต่สิ่งที่สัมผัสลงบนมุมปาก กลับเป็นความนุ่มนวลของผ้าเช็ดหน้าเนื้อดี

"อยู่นิ่งๆ" เขาสั่งเสียงดุ

แม้แต่ปลายนิ้วที่ซับรอยเลือดบนมุมปากเธอกลับแผ่วเบาจนน่าประหลาด

ศลิณาลืมตาขึ้น มองสบกับดวงตาคมกริบในระยะประชิด

ไม่มีความหยาบโลน ไม่มีความหื่นกระหายอย่างที่พวกหน้าโง่ในบ่อนมองเธอ มีเพียงคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ลึกล้ำ ซับซ้อน จนเธออ่านไม่ออก

"ฉันทำเองได้" 

เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือใหญ่กลับรั้งปลายคางเธอไว้แน่น บังคับให้สบตาเขา

"บอกให้อยู่นิ่งๆ ไง ศลิณา"

เขาเรียกชื่อเธอชัดเจน เต็มเสียง ราวกับรู้จักเธอมาเนิ่นนาน

ความอ่อนโยนที่ขัดแย้งกับคำสั่งฆ่าคนเมื่อครู่ ทำให้ศลิณาสับสนจนหัวใจกระตุกวาบ

เธอคือสินค้าที่เขาเพิ่งประมูลมาด้วยเงินมหาศาล เขาจะมายุ่งยากซับเลือดให้เธอทำไม ในเมื่อเดี๋ยวก็ต้องโยนเธอลงบนเตียงเพื่อทวงหนี้อยู่ดี

รถลีมูซีนคันหรูแล่นผ่านรั้วเหล็กสูงตระหง่าน เข้าสู่บริเวณเพนต์เฮาส์ระดับไฮเอนด์ที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางเมือง ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาราวกับป้อมปราการ

"ถึงแล้วครับนาย" ธีร์จอดรถเทียบหน้าประตูกระจกบานยักษ์ ก่อนจะรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย

จักรก้าวลงจากรถ ศลิณาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้า เตรียมตัวเดินตามลงไปในฐานะของเล่นขัดดอก

แต่ยังไม่ทันที่ปลายเท้าจะแตะพื้น มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ

แรงบีบไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่มันแน่นหนาราวกับคีมเหล็กจนไม่อาจสะบัดหลุด

เขาออกแรงกระตุกเบาๆ บังคับให้ร่างบางเดินตามเข้าไปในเพนต์เฮาส์หรูหราที่เงียบสงัดและไร้เงาผู้คน

"คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ" ศลิณาร้องประท้วง พยายามขืนตัวต้านแรงลาก

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาลากเธอเดินผ่านห้องโถงกว้าง ตรงดิ่งไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกสุดของระเบียงทางเดิน

ปัง

ประตูไม้บานหนาถูกปิดลงทันทีที่ทั้งสองก้าวพ้นขอบประตู

คลิก

เสียงล็อกกลอนประตูดังสะท้อนก้องในความเงียบ

ศลิณากลั้นหายใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอถอยร่นโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง จ้องมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนอยู่กลางห้อง

เขาปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอราวกับนักล่า พร้อมกับเดินต้อนเธอเข้ามุมช้าๆ

ในห้องที่ปิดตายไร้ทางหนี... นรกขุมใหม่ของเธอกำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้วสินะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป